هنر - قسمت 44

با «یا الله» فاطمه خانم، زمان استراحت تمام شده و کار دانه کردن دوباره آغاز می گردد:

باجی بتول که گویا فقط وقت کار به نقالی می پردازد، سیگار هما فیلتردارش را خاموش می کند و با برداشتن تخته ی کار، داستان را ادامه می دهد:

-    کُجُن دِ بودِم؟ ها...آره، رِجبِلی، کی از زَمونِ تِولیت، لولِهنگِش اُو وَر میدُشته، هم پاسِبُنا میرِن سَروختِ سُوِه ایا. تو رو اونا، بُراق وامسِ: «کی بَشدِم بیاین، واس دعوا معوا!ها،  بُباتونو میس سُنِم» داود کی سرجُنبُن بودِ، الی هُپ تُپ! وِلی عِلی کی لقمه بُباشُ بَخوردِ، تُو نیم یارِ : (ادای لات ها را در می آورد) :

-       دادا! ما بیام دِیم واس خاطرِ مسعودِی! ( زَبُنِ داودِم دِ وا میشه:)

-     وَختی برُفتِم تو، چن نفِر اونجُن دِ بودِن، وا اون پِسِرِی گفتِم:«دادا، طاهرِ دختِرِ دایزِمه، دختِرِی نُمزِه داره! بَرو رَدِ کارِت!» یِه دفه کی دُشنُم داد. واشِش گفتم: «باچچی دُشنُم می دِی؟» کی به بُبام دُشنُم داد! مِن دِ یه دفِ بَشتِم تو سرش! جَخ بُراق بَشدِی، کی: چرا بِزدِم؟ باز دِ می زِنم، باز دِ می زِنمٍ! هر رو می زِنم!  

هم کاظم، خَوِر هامدِن کی: فرمُندار، هم قاضی، بیام دِن زَندُن... پاسِبُنا، بی بیدِن، بِخوایِن دَس دَس کنن، واس جِوُنا گَرُن میشه، میزِننِ وِر سیم آخِر! عباس شمر، وسطِ اداره دِ، یَک هُوار میکشه که: «قمی زِر بِزدِ، کُتِی خُرده!حق قِشِ!» رِجبلی دِ هم رضا و کاظم، وامیسسِن تو رو رِییس شَهرِبُونی و فَرمُندار!... (سیگار به سیگار روشن می کند) کار بُلا میگیره! از اونوَر دِ رِییس جاندرمری به پشتی اینا دِر میایِه... اُخ ننه!... دَس پِنجِت طِلا! (کبری برای پیرزن دوباره چای می آورد) ایشاللا هم مِن بِری امام رضا!... ها! نِگو کی رییس جاندرمری، نِوِیِ «نَن آق گلینِ»دوزَجییِ ... اُنِم راپرت هامدِه تِرُن کی سُوِه اییا، گُنِکار نییِن! ... شِووُ تو زَندُن قم میمُنِن، رِجبلی و پاسِبُنای سُوِه هَم دِ همونجُن دِ میمُنِن!...(زری می پرسد: کجا) تو شهرِبُنی دِ ننه!... فِرداش وا اونا خَوِر هامدِن که مسعود بِرسیدِ نِرسیدِ سُوِه، یه راست بَرُفتِ خُنِه طاهره خواسگاری! نگو کی بِچِکایگِه حسین خُنِه و تَه رَخینه، دَمِ دِروازه اِصفَهُن... همون دِروازه بُلا دیگه!... دم جاددِه دِ هانیشدادنُیِن که او بِرسِه. تا برسید، هَم کامیُنِش میبُرِن تو خُنِه تقی سیا !...تقی سیا و مسعودِی، از بِچِگی هَم رِ هَم، رِفیق بودی یِن... ایشاللا بِلا گِردُنِشُن شِن دُشمِنا!... چَن رو بودِ که تقی سیا دِ قُلِنجِش باد بیاردِه بودِ وُ بیفتادِه بوده تو خُنِه! وِگِرنِه مَگِه مَش، پا قُمیا وِر اُستُنِه دَرِ دَرسارِ میراُو برسِه!... نِمدُنِم واللا!... ننه تقی! وا شم گفت: شِو، بُلا سر  بِچِم د هانیش دِاده بودم، که زن آق مم  دَسن بیامِد اونجُن. زَنِی، نِ بَشت، نِ وَردُشت، همه چی رو بیریخت رو دایره! یه وخ نیگا کردم وِر تَقیم... اِی ننه! اِی ننه! عرق مثه لوله اُفتُوِه شِر و شِر از سر و کِلِش را بیفتاده بود! بِزدِم تو سَرِمو بِدِودِم بلورچی را بیاردِم بُلا سرش. یه سوزِن که بِزِد، اِفاقه کرد و تقی خوابِش بَبُرد. ننه! معلوم نی شی بود!...از اونوَر... تقی سیا، واس نِماز صب کی وَمیخیزه، باد قُلِنج بَرُفتِه بودِ! «یاعلی» میگه که از رَختِخُوو جاکِن شِه، مسعودِی در میزنه!... ها! (می خندد و سطل انار را جلو می کشد) گیلله یِ آخر انارا  که دِراد، قصصه ی باجی یِم، تَش درمیاد! ...بَلید یه سیگار آتِش کنِم تا واشِتون بِگِم ...(زری را مورد خطاب قرار می دهد) زری جُن! اینا که گفتم، وا منیجه خانوم هاگو تا مِن نفس هاگیرِم! ...(با آرامش سیگارش را تمام می کند)... آره، خوب گوش هادید... اون صُبییِه، تقی سیا، واسِه رفیقش، سنگ تموم مَلِه... خونچِه مُنچِه رامیددازه! هنو مردم از خُنِاشون درنیامدییِن که سازدُلیا رامیفتِن، دِ بِزِن دِ! هاااااا، هاه...هاااا، هاه...

همه می خندند و فاطمه خانم با قابلمه ضرب می زند. کبری با رقص از آشپزخانه بیرون می آید و اشرف خانم که از خنده غش و ریسه می رود، هیکل تنومندش را جابجا کرده و با صدایی خوش مجلس را گرم می کند. چند دقیقه ای، همه از کار دست می کشند تا اینکه با تشر ام لیلا:

-      دیر شد دِ دست بِجُنبُنید!

دوباره مشغول دانه کردن انار می شوند.

ادامه دارد ...

 

نکتـه ی خـوانـدنـی

در عشق تو آسان بود از خویش گذشتن گر در قدمت جان ندهم، مشکلم این است
گلشن کردستانی

پراکندگی بازدید کنندگان

آلمان، انگلیس، فرانسه، اسپانیا، ایتالیا، دانمارک، هلند، امارات، عربستان، برزیل، آمریکا، روسیه، ژاپن، پاکستان، اندونزی، مالزی، افغانستان، سوئد، ایرلند، ترکیه، کانادا، مصر، ویتنام، استرالیا، اتریش، لهستان، فنلاند، سوئیس، اوکراین، لوکزامبورگ، بحرین، هند، بلژیک، چین، کره جنوبی، یونان، آرژانتین، آفریقای جنوبی، مکزیک، شیلی، کلمبیا، سنگال، تاجیکستان و ...