هنر - قسمت 77

ساعت از دو گذشته بود که با چهره هایی سرخ و سفید، به خانه برگشتند. بیژن و مُرِی و کامدو، به پیشوازشان آمدند:

-         ماشین، دُرُس شد!

بر خلاف فرخنده، گلاره، از شنیدن این خبر خوشحال نشد. بغض کرد و به آهستگی با مادرش حرف زد. بارانم که اشتیاق دخترجوان را برای شرکت در عروسی دریافته بود، او را دلداری داد:

-         ناراحت نباش! من با پدرت حرف می زنم. شاید بتونم راضیش کنم، امشب رو اینجا بمونید

میرویس، نزد مادرش نشسته بود. ننه آلتون که از ماندن در آنجا و هم صحبتی با انیسه خانم و سکینه باجی، راضی به نظر می رسید، پسرش را با یک اخم، به ماندن، راضی کرد.

صدای بزن و بکوب از داخل کوچه به گوش رسید و بچه ها و بزرگترها را از خانه بیرون کشید. سه تفنگدارِ ننه صدف! سینی های غذا را روی سرشان گذاشته بودند و به در خانه ی تک تک همسایه ها می رفتند. انبوهی از کودکان کم سن و سال، با جیغ و داد و هیاهو، آنها را همراهی می کردند. محمود، با لهجه ی ساوجی ترانه ی:«دَمی بییاردیم واستون!» را می خواند و بچه ها، با گفتن: «هوی، هوی» او را همراهی می کردند.

دَمی بیارِدم واست! (2)                                            (دمپختک «غذا» برایت آوردم) 

دُختِرِ اِسی یُومُن (2)                                               (دختر آسیابان)

هُوووووی، هُوی! (2)

دَمی بیارِدم واستون! (2)

هُوووووی، هُوی! (2)

خوش خوشِی، خوش خوشِی، اِز بیخِ پیسسینه دِرا        (آهسته آهسته، از ته پستو بیرون بیا)

تا دادات، تو خُو دِرِ، وَخی بیا                                     (تا برادر بزرگت در خواب است، برخیز بیا)

اون، سیا، سونوجِتو،بَل بی بینِم، هُوار کُنِم                    (آن خال سیاهت، را بگذار ببینم و فریاد بکشم)

اگه نَن جُنِت دِراد، دَمی رو، بَلِم، فِرار کنم                     (اگر مادر بزرگت بیاید، دمپختک را بگذارم و فرار کنم)

دَمی رو بَلِم، فِرار کنم                                             (دمپختک«غذا» را بگذارم و فرار کنم)

هُوووووی، هُوی! (2)

دُختِرِ اِسی یُومُن!                                                  (دختر آسیابان)

جیگرمو بشغاروندی!                                               (جگرم را فشار دادی)

زنجیرو، بِسگِلوندم!                                                 (زنجیر را پاره کردم)

کُلُن دُنُ وازش کن!                                                (قفل چوبی در را باز کن)

بیا، دم درسار(2)                                                  (بیا جلوی در خانه)

سنت قدیمی ارسال غذا برای همسایه ها، از طرف بدری خانم و آقا نجفی، کاملا رعایت شده بود و دیس های پر از دمپختک، یا به لهجه ی ساوجی«* دَمپُختِی» توسط دختر و پسرهای جوان، بین تمام خانه ها توزیع می گردید. 

 ----------------------------------------------------------------------------------

*«دَم پُختِی»: دم پُختک، خوراکی که با پیاز داغ و بنشن و سیب زمینی و گندم پوست کنده، یا همان«پَتلِه»، می پزند و نوع دیگر آن «دَم لَمِه» است که به جای «پَتلِه» با رشته می پزند و سیب زمینی را ته دیگ می چینند. در «دمپختک» همه مواد غذایی با هم مخلوط است.(بر گرفته از کتاب «ساوه نامه»)  

 

ادامه دارد ...

 

نکتـه ی خـوانـدنـی

انوشیروان خطاب به امپراطور روم: ندانی که ایران، نشست من است / جهان سر بسر، زیر دست من است / تو زان مرز، یک رش منه پیش پای / چو خواهی که، پیمان بماند به جای / اگر بگذری، زین سخن بگذرم/ سر و گاه تو، زیر پی بسپرم
کشکول شیخ بهایی

پراکندگی بازدید کنندگان

آلمان، انگلیس، فرانسه، اسپانیا، ایتالیا، دانمارک، هلند، امارات، عربستان، برزیل، آمریکا، روسیه، ژاپن، پاکستان، اندونزی، مالزی، افغانستان، سوئد، ایرلند، ترکیه، کانادا، مصر، ویتنام، استرالیا، اتریش، لهستان، فنلاند، سوئیس، اوکراین، لوکزامبورگ، بحرین، هند، بلژیک، چین، کره جنوبی، یونان، آرژانتین، آفریقای جنوبی، مکزیک، شیلی، کلمبیا، سنگال، تاجیکستان و ...