هنر - قسمت 86

 

«آسید رضا» ی عاقد که به این گونه شلوغی ها عادت داشت، «یا الله» گویان، جای خود را عوض کرد و صندلی اش را نزدیک اتاق عقد، قرار داد:

-       با این قیل و قال خانم ها، اینجا بهتره!

جوان همراهش نیز دفتر بزرگ ثبت ازدواج را بر روی میز، قرار داد و کار نوشتن را آغاز کرد:

-       شاهد اول؟!

و مردها، مشغول تعارف شدند.  

در این فاصله، دهل چی ها، برای نفس تازه کردن، خاموش شدند ولی عمو فرهادی، همراه با نوای تنبک اش، همچنان مشغول هنرنمایی بود:  

نِـــوِی اَبُـــــل، ریشِـــم مِن                هَم نَن آقات، خویشِـم من

بُبا ندارم، یِتیمم                             ننه ندارم، یِسیرم

خووار مووار؟ ... هف هش تا                   بِرار مِرار؟ ... هف هش تا

نـــوِی اَبُـــــل، ریشِـــم مِن                 هَم نَن آقات، خویشِـم من

طوقی پاپرم من                        عاشق بهجتم من

رازِمو رو دایرِه ریختِــم                             رازِمو رو دایرِه ریختِــم

دایزمو، نیــــــیُنـــجی کردم                میزداشو، نیــــیُنـــجی کردم!

نن آقام، واست، نَشُن بَش            اِشرفیِ شا نَشُن بَش!

خِفتی طلا، بییاردِم                             از امام رضا، بییاردِم

...

حیات خانم، برادرش را صدا زد:

-         دادا، رِئیس عِلی! ... بیگو: شادُماد بیا سر تخت!

در میان کف زدن مردها و هلهله ی زن ها، اکبر با رنگی پریده، به همراه ساقدوش هایش، به طرف اتاق حرکت کرد. هنوز به در اتاق نرسیده بود که «باجی بتول» به دخترها گفت:

-         بی دست و پایا! وَخیزید دِ، تا مُژدِگُنی از دُماد نِگرفتید، نَلید بیا تو!

این حرف کافی بود تا زهرا و شیدا، زودتر از بقیه ی دخترها، خودشان را به چهارچوب در رسانیده و راه داماد را سد کنند. بدری (مادر عروس) با زرنگی و خنده کنان، زهرا را کنار کشید:

-         زرا جُن! مُژدِگُنی تو، هَم مِن ... بیا هاگیر!

و اسکناسی را در دست او گذاشت اما شیدا، از جایش تکان نخورد و با این کار «پچ پچ» زن ها، شروع شد:

-         اِو، اِو، اِو! این دختِر تِرُنی دِ، هنو نی یامدِه، یاد گیرُفتِه!

-         خووار جُن، اوستاش خوب بوده کی جلدی را بیفتادِه!

-         دس پختِ اَشرِفِ! خوب راش بِنداختِه!

-         ماشاللا، ماشاللا، بد گِلم نیس! کمِر باریک دِ هِ!

-         چن سالشه، باجی؟  به گَمُنِت، به دردِ جِوادیگِ مِن میخوره؟

-         یعنی کی: بُبا ننه ش، دُماد سَرخُنِه میخوان؟! 

شیدا، توجهی به گفته های آنان نداشت. با تمام وجود به امیرعلی خیره شده بود و گوش هایش، چیزی را نمی شنید. رفتار بی سابقه ی او می رفت که رازش را آشکار سازد که داود، از پشت پنجره، پرنده ای را به داخل اتاق پرتاب کرد و به سرعت از نردبان پایین رفت. حواس ها، متوجه پرنده ی زیبا گردید:

-         اوه، قال قالیچ چِی!

***

قال قالیچ چِی= پرستو        دایزه= خاله          نیــــــیُنـــجی= میانجی، واسطه                میزداش= شوهرخاله

نَشُن= نشان       شا نَشُن= شاه نشان        بَش= گذاشت     اِشرفیِ= سکه طلا         خِفتی= گردنبند

ادامه دارد ...

 

نکتـه ی خـوانـدنـی

عقب نشینی آنتوان از ایران در سال 36 قبل از میلاد، ما را به یاد عقب نشینی ناپلئون از روسیه در زمستان 1812 می اندازد و ما می فهمیم که ایرانیان هجده قرن زودتر از روس ها، دمار از روزگار یک مهاجم رومی در آورده اند!
ذبیح اله منصوری

پراکندگی بازدید کنندگان

آلمان، انگلیس، فرانسه، اسپانیا، ایتالیا، دانمارک، هلند، امارات، عربستان، برزیل، آمریکا، روسیه، ژاپن، پاکستان، اندونزی، مالزی، افغانستان، سوئد، ایرلند، ترکیه، کانادا، مصر، ویتنام، استرالیا، اتریش، لهستان، فنلاند، سوئیس، اوکراین، لوکزامبورگ، بحرین، هند، بلژیک، چین، کره جنوبی، یونان، آرژانتین، آفریقای جنوبی، مکزیک، شیلی، کلمبیا، سنگال، تاجیکستان و ...