نکته هـای خـواندنـی - ماه خرداد 93

چه خوش نازی است ناز خوبـــــرویان /    ز دیده رانــــــــده را در دیـــــــــــده جویان / به چشمی خیرگی کردن که برخیــــــــــــز/به دیگر چشم دل دادن که مگـــریز /  به صد جان ارزد آن نازی که جانان /نخواهم گوید و خواهد به صد جان
                                                                                                      نظامی


سیاست استعماری انگلستان، مناطقی از ایران بزرگ را که همواره بدنه ی اصلی ارتش ایران را تشکیل می دادند و در طی نبردهای بیشمار ، جان برکفان دفاع از کشور بودند، مانند ایالت های: کابلستان، غزنه، هرات، مزار شریف، قندهار و... را از پیکره ی ایران جدا ساخت و کشور مجهولی به نام افغانستان بوجود آمد! تا هندوستان، لقمه ی لذیذ روباه متمدن! گردد.


نمایندگان انگلیس(کمپانی هند شرقی) بشقابی چینی را به عنوان پیشکش تقدیم کریم خان نمودند. خان زند، بشقاب را به زمین انداخت، بشقاب ریزه ریزه شد. آنگاه بشقاب مسین کار کاشان را خواست و به زمین انداخت، بشقاب سالم ماند. کریم خان گفت: ما مردم فقیری هستیم! صلاح مردم ایران این است که با همین ظروف مسین آشنا باشند. ظروف مسین همه وقت سالم است و یک عمر بلکه نسل ها در خانواده باقی خواهد ماند.
                                                                                                   ایران و جهان


مهرداد اول ، شاهنشاه ایران پس از آن که تسخیر ممالک جدا شده توسط سلوکیان را به پایان رسانید، بهترین عادات ملل تابعه را جمع کرده و در سراسر کشور به صورت قانون جاری ساخت. از عناوین شاهان اشکانی، عنوان «برادر آفتاب و ماه» بود.
                                                                                                  ایران باستان

برادران خود را نرنجانیم!
آنان را که به غلط افاغنه می خوانیم، تا اندکی دور، شمشیرزنان سلحشورِ سپاه هخامنشی، اشکانی،... شاه عباس کبیر، نادر شاه و آغا محمد خان و فتحعلی شاه قاجار بودند. ایران بزرگ و تکه تکه شده را از خود بدانیم که هست و خواهد بود. از مرزهای چین و هند تا مرزهای روسیه تزاری، از ارمنستان و گرجستان تا جزیره ی همیشه ایرانی بحرین. نگاهی به نقشه ی پایان قرن نوزدهم و آغاز قرن بیستم بیفکنید.  


ساروان را دوش گفتــم مــاه بــی مهـــــــــــــرم کجاست؟ /    گفت: کان محمل نشین، در کاروانی دیگرست!
گفتم: از دورش توانـم دید، گفت: از من مپرس /        کان زمــــــام اکنون به دست ساروانی دیگرست!
                                                                                                  عبید زاکانی

ما و پروانه و بلبل، همه خویشان همیم /     چشم بد دور، که یک جمع، پریشان همیم
                                                                                                   میرزا همت


پادشاهان پیشدادی ایران خود را شاه هفت کشور می خواندند که نام آن ها در اوستا قید شده است و این تقسیم در تاریخ هند و زبان سانسکریت نیز وجود دارد.
                                                                                تاریخ ده هزار ساله ایران / عبدالعظیم رضایی


برادرانه بیا قسمتی کنیم، رقیب     
جهان و هر چه در او هست از تو یار از من
                                                                                                 رضی شیرازی


در آن دوران که یونان، روم، بابل، آشور و سایر کشورها و سرزمین های متمدن جهان به خدایان و اجسام و اصنامی چون: بعل، مردوک، لات، منات، هبل ... روی می آوردند، نیاکان فرزانه ی ما یکتا پرست بودند... در همه ی شئون زندگی به سه اصل معروف و انسانی: پندار نیک، گفتار نیک و کردار نیک معتقدانه عمل می کردند.
                                                                                                عبدالعظیم قریب


یار باز آمــــــــــد و غـــــــم رفت و دل آرام گرفــــــــــــــــت / بخـــــت خندیــــد و لبــــــم از لب او کـــــام گرفت /
گفت:دور از لب و کامم لب وکام تو چه کرد؟ /    گفتمش: بوسه ی تلخی ز لب جام گرفت. / گفت:در محنــــت ایــــام دلــت گشــــت صبـــــــــــــــــور / گفتم: این پنــــــــــد هم از گــــــردش ایام گرفت
                                                                                                رعدی آذرخشی

در اوستا چندین بار از کیومرث یاد شده و از او به عنوان اولین پادشاه در جهان و نیز نخستین بشر نام رفته است. چنانکه آخرین فرد بشر و موعود پیروزگرِ مزدایی را سوشیانت دانسته اند.


آمد ز درم خنده به لب، بوسه طلب، مست    /   در دامن پنــــــــــــدار من می زده، بنشست
لبهــــاش شراب سخـــــن عشـــق فرو ریخت/    بر اشـــک نیــــازم ره دیوانــه گــــــــــری بست
آن ترک ستــــــم کیش که ترک دل ما گفت    /   بازآمد و هر عهد که بستم همه بشکست
گفتم:که دگر در سر من شور غمت، نیست/       در چشم من آویخت نگاهش که ببین، هست
                                                                                                     لعبت والا

 
لقب تهمورث، زیناوند یعنی تمام سلاح و دیوبند است... تهمورث در عفت کشور رایت سلطنت برافراشت، او تابع اوامر الهی بود و به روایت اکثر مورخان، روزه داشتن در زمان وی متداول و معمول گردید. سبب این امر این بود که قحطی سختی در میان مردم بروز کرد، تهمورث به ملاحظه ی حال فقرا و یتیمان فرمان داد، اغنیا به غذای شام اکتفا و از غذای روز چشم پوشی کنند و آنرا به طبقات مذکور بدهند.شهرهای: مرو، آمل، طبرستان، سارویه و اصفهان و قهندز را او بنا کرده است.


در مورد دخالت خارجی در ایران، امیر کبیر با سماجت پایداری می کرد و هرگز موافق نبود که مشکلات داخلی ایران با دخالت و مصلحت خارجی حل و فصل گردد. در مورد فتنه ی سالار در مشهد، امیر می گفت: اگر بیست هزار سرباز ایرانی در این ماجرا تلف شود، بهتر از این است که این امر با دخالت بیگانگان حل و فصل گردد.


عمر مردم بر چهار بخش است: یک بخش روزگار پروردن و بالیدن و تا شانزده سال باشد. دوم، روزگار رسیدگی و تازگی است و تا مدت سی سال باشد. سیم روزگار کهلی است که به پارسی«دوموی» خوانند، تا شصت باشد و پس از آن روزگار پیری است.
ذخیره خوارزمشاهی / سید اسمعیل جرجانی



گفتم: دل و جان در سر کارت کــــــــــردم /           هـــــــــــر چیــــــــــــــز که داشتـــــــم نثارت کـــــــــــردم
گفتا: تو که باشی که کنی یا نکنـــــــــــــــی /        آن من بودم که بی قرارت کـــــــــــــــــــــــــــــــــــردم
                                                                                                 عطار نیشابوری


بنا بر نوشته ی هرودوت:« پارسی ها اصلا مجسمه ای برای خدایان خود نمی سازند، بر عکس مردم سایر نقاط که برای خدایان خود معبدی بنا می کنند که مسکن فرضی او تلقی می شود. در نزد پارسی ها چنین رسمی معمول نیست و همه جا را خانه ی خدا می دانند.


نامه امیرکبیر به شاه
قربانت شوم! الساعه که در ایوان منزل با همشیره همایونی (همسر امیرکبیر) به شکستن لبه نان مشغولیم خبر رسید که شاهزاده حاکم قم را که به جرم رشاء و ارتشاء معزول کرده بودم به توصیه عمه خود ابقاء فرموده و سخن هزل بر زبان رانده اید فرستادم او را تحت الحفظ به تهران بیاورند تا اعلی حضرت بدانند که اداره مملکت با توصیه عمه و خاله نمی شود!
                                                                                             زیاده جسارت است / تقی


جشن های ایرانی
1) نوروز       2) تیرگان        3)مهرگان        4) سده

   
گفتم: چگونه میکشی و زنده میکنی؟    /    از یک نگاه کشت و نگاه دگر نکرد                        
                                                                                                 امیر خسرو دهلوی


قربان آن بناگوش و آن برق گوشواره / با هم چه خوش نمایند آن صبح و این ستاره
                                                                                                    کلیم کاشانی


پارسی ها، دروغگویی را ننگین ترین عیب می دانند و پس از آن شرم آورترین نقص، داشتن قرض است.
                                                                                                  تاریخ ایران باستان


پارسیان روز تولد خود را گرامی داشته و در این روز بیش از روزهای دیگر غذا می پزند. خوراک اصلی نزد پارسی ها کم و غذاهای فرعی زیاد است.
                                                                                                 تاریخ ایران باستان


ابن سینا را رساله ای است در عشق که در آن گفته است: که عشق ویژه ی آدمیان نیست بلکه در همه ی موجودات فلکی، عنصری و موالید سه گانه یعنی کاینات، نباتات و حیوانات نیز یافته آید.
                                                                                                کشکول شیخ بهایی


گفته اند: با کسی که امور را تجربه کرده است، مشورت کن، آن رای که بهر او گران تمام گشته، رایگان در اختیارت نهد.
                                                                                                کشکول شیخ بهایی  


سید اجل بخاری از ایرانیان ساکن چین بود که به مدت 25 سال وزارت قوبیلای قاآن (امپراطور) را به عهده داشت. در عهد این وزیر پول کاغذی«چاو» در چین معمول شد.
                                                                                       تاریخ ده هزار ساله ایران / عبدالعظیم رضایی


ما بی تو دمـــی شــاد به عالــــــــم نزدیم /     خوردیــــــــم بســــــی خون دل و دم نزدیم / بی شعله ی آه لب ز هم بگشودیم /     بی قطره ی اشک چشم بر هم نزدیم
                                                                                                 شاه طاهر دکنی


«عشقی» آن دو را به اطاق دعوت می کند. یکی از آنان، از پشت سر به او شلیک می کند و هر دو فرار می کنند. عشقی، به دنبالشان از خانه بیرون می دود و فریاد می زند: «سوختم، سوختم» کنار خانه ی او زنی فاحشه بنام کاترین زندگی می کرد. وقتی که درد عشقی را از پا انداخت و در جوی آب افتاد، کاترین بیرون دوید و بلندش کرد. شاعر تشکر کرد و کاترین آهسته در گوش او گفت:
-    آقا، مدتهاست، من احساس می کنم که شما را دوست دارم.
شاعر از درد چهره در هم کشید و گفت :«چه دیر»!
                                                                                          قتل های سیاسی و تاریخی

نکتـه ی خـوانـدنـی

لبخند، عالیترین دارو برای کمبود اعتماد به نفس است! لبخند بزنید!!
جادوی فکر بزرگ/ شوارتز

پراکندگی بازدید کنندگان

آلمان، انگلیس، فرانسه، اسپانیا، ایتالیا، دانمارک، هلند، امارات، عربستان، برزیل، آمریکا، روسیه، ژاپن، پاکستان، اندونزی، مالزی، افغانستان، سوئد، ایرلند، ترکیه، کانادا، مصر، ویتنام، استرالیا، اتریش، لهستان، فنلاند، سوئیس، اوکراین، لوکزامبورگ، بحرین، هند، بلژیک، چین، کره جنوبی، یونان، آرژانتین، آفریقای جنوبی، مکزیک، شیلی، کلمبیا، سنگال، تاجیکستان و ...